Regendruppels

 

Als ik om mij heen kijk, even weg van mijn laptop, dan zie ik mensen als jij en ik. Genietend van elkaar, van de tijd die zij doorbrengen. Genietend van het moment waarin zij zich nu bevinden. Daar in dat kroegje, terwijl buiten de regendruppels tikken. De regendruppels die aangeven dat ook de wolken even los moeten laten. Van verdriet, van vreugde. Het maakt niet uit waarvoor, want soms mogen tranen gelaten worden. Zelfs in situaties waarvan je ze niet verwacht of niet durft te laten, houd ook geen wolk rekening met ons. En dat hoeft ook niet. Want als de wolken de regendruppels niet laat gaan, dan bloeien de bloemen niet, dan verdort het gras en blijven boeren sproeien en sproeien zonder verandering. Droogte ontstaat. Net als bij de mens, bij jou en mij. Ook wij zouden stoppen met bloeien.

Tijdens de eerste cursus heb ook ik mijn druppels moeten laten gaan. Moeten en mogen. Allereerst omdat ik ze niet kon stoppen en daarnaast omdat het mocht. De ruimte en vrijheid was en is daar. Alles wat gevoeld wordt mag gevoeld en gedeeld worden. Ongemakkelijk op het begin, maar verlichting achteraf. En hoe vaker het verdriet wordt toegelaten, hoe beter het bloeiproces op gang komt. Want van verdriet komt uiteindelijk vreugde. En zo heb ik onder andere ondervonden dat het pellen van de laagjes om onze kern van liefde en licht een proces van overgave is. Overgave aan ieder gevoel dat op ieder moment aanwezig is. De overgave aan datgene waarmee we kunnen pellen om stapjes dichterbij te komen. Dit kan overgave van angst zijn, van verdriet, van boosheid, van frustratie, van blijdschap. Overgave van het gevoel. En dat maakt deze cursus zo bijzonder. De ruimte die er is om het proces aan te gaan en de kern in onszelf op te zoeken.

En hoewel er nog dikke laagjes om de kern gebonden liggen, heb ik afgelopen zomer liefdesstralen hierdoorheen gevoeld. Ik heb geluk en intense liefde gevoeld. Liefde naar mezelf en naar de wereld om mij heen. De kern van het hier en nu, in al haar mooiheid. Licht geven, zweven en ruimte innemen waar dat mag en kan. Ik heb mogen voelen en ervaren wat het met je doet om de laagjes van je af te schudden. Wat het resultaat is van ontwikkelen. Ik omarm het proces wat is en wat nog komt en alles wat tot nu toe doorvoeld is beschouw ik als dankbaarheid. Het zijn de laagjes die de druppels aantikken om uiteindelijk de zon weer te kunnen laten schijnen.