De groene rugzak van Laura

Toen ik als individu op deze aarde belandde ontving ik een rugzak. Een grote, mooie groene rugzak. Eentje om mee op reis te gaan. Ver weg, of juist dichtbij. Dat werd me niet verteld, toen. Mijn rugzak vulde zich met zoveel moois, zoveel groen en zon, met verdriet, frustratie. Met van alles eigenlijk. Ik nam mijn rugzak ook overal mee naar toe en telkens werd hij zwaarder en zwaarder. Toch bleef ik vullen, ik wilde niets weggooien. Dat was van mij. Tot ik een tijdje geleden moest kruipen om mijn rugzak nog te kunnen dragen. Het werd tijd om mijn rugzak te legen, voordat ik weer kon vullen.

Dus ik ging op reis. Met mijn gevulde rugzak vol ervaringen zocht ik naar een bestemming die niet blijkt te eindigen. De reis is de bestemming zelf. En dat is juist het mooie van deze reis gebleken. Want iedere stap heeft mij dichter bij de kern gebracht die in mijzelf en daarmee in ieder van ons ligt verscholen. Geluk en verlichting kunnen alleen wijzelf ervaren. Het Wat en Wie we zijn tot het diepste aanraken. Het is zoveel meer dan woorden kunnen vullen. Het vult pagina’s en boeken vol en toch moeten we ervaren om het echte te begrijpen. Daar gaan we al.. ‘het echte’. Wat is dat eigenlijk? Het antwoord is niet simpel al weet ik nu dat we heel dichtbij kunnen komen. En wie er voor openstaat, kan mee op zoek. Door op reis te gaan.

En zo kwam Intuïtief Traject op mijn pad terecht. Onderweg, tijdens mijn reis, werd mijn pad gevolgd naar waar het op dat moment moest zijn. Zoals dat soms kan gaan. Ik was er niet naar op zoek, ik kwam hier en wist het. Dit was de plek om mijn rugzak te legen, hier ontving ik ruimte. En zo begon ik met legen, 11 lessen lang. Iedere week opnieuw doorzocht ik mijn rugzak naar iets wat ik weg wilde gooien. Ik zette ‘m wijd open. En vandaag vertel ik jullie het laatste pad van cursus 1, voordat ik verder wandel naar cursus 2.

Want als ik terugkijk op mijn reis bij Intuïtief Traject in het afgelopen halfjaar kan ik met overtuiging laten weten dat iedere les mij iets heeft mogen geven.

Met bibberende benen zat ik, verdwalend in de woorden van de leraar, in een lokaal met vreemde mensen, hartkloppingen van de spanningen en zwetend van de onrust om wat ik allemaal voelde. Maar ook voelde ik steeds vaker de zon door mijn lichaam stralen, ik liet onrust los en fysieke bedrukkingen verlichtte. Ikzelf verlichtte stukje bij beetje. Mijn rugzak begon vanuit zichzelf weg te gooien.

En hoe meer wijd open ik mijn rugzak zette, hoe meer ik voelde. Ik voelde de plekken van emotie in mijn lichaam. Ik voelde dat er dingen veranderde, ik voelde steeds meer wat en wie ik ben. Ik voelde dat alles er mag zijn, altijd en overal. Jij en ik mogen er zijn, zonder oordeel. En zo ervaren we allemaal ons eigen thema. Tijdens de cursus hebben we de mogelijkheid gekregen om onze eigen thema’s te omarmen en aan te gaan. We hoefden ook niet te praten, ieder tijdens onze eigen reis. Verdriet, pijn, blijdschap, ultiem geluk was wat mijn rugzak en dus uit mij kwam. Mentaal en fysiek zweefde het om me heen.

We leerden met oefeningen en kregen handvatten aangeboden om te ervaren. Kleuren die vanuit het hart van de aarde via mijn voeten naar binnenstroomden, visualisaties over de gronding waar ik op begon te vertrouwen, mijn eigen zon die altijd boven mij haar stralen laat schijnen, het aanvoelen van energieën van medecursisten, het loslaten van plaatjes en dus van perfectie, het zetten van onze aura en wegduwen van iets wat niet langer meer in ons leven hoort of past. Loslaten. Er was ruimte, een opening. Alles wat was en is mocht er zijn, altijd en overal. En dat maakt mij ontzettend dankbaar dat ik mijn pad voor een deel bij Intuïtief Traject heb mogen bewandelen. Ik kan nog heel veel woorden hieraan geven, maar het enige wat is gebleken is de ervaring van verandering. Alleen. En toch samen.