Voor een krachtplek hoef je niet naar Brugge

Voor een krachtplek hoef je niet naar Brugge

Werelderfgoedstad Brugge heeft meer te bieden dan historie, commercie en gastronomie.
Dat werd me duidelijk toen ik in de crypte van de Heilige Bloedbasiliek zat.

Hoewel er een brede toegangstrap was die bezoekers de basiliek in leidde naar het Heilig Bloed, dé trekpleister, werden we bij aankomst als een magneet aangetrokken door de trap naar beneden, de crypte in. Het ligt onder straat niveau waardoor het binnen donkerder is. De Heilige Bloedbasiliek bestaat eigenlijk uit twee kapellen boven elkaar, de Heilige Basiliuskerk uit de 12e eeuw en het onderste deel de Heilige Basiliuskapel.

Je komt terecht in een sfeervolle ruimte in romaanse stijl waar het licht van bovenaf naar binnen valt. Zo ook in de hoek waar een houten beeld  van christus, genageld aan het kruis, staat.

Hier in de crypte van de Heilige Bloedbasiliek ben je op een krachtplaats.

Onze voorouders in de Lage Landen situeerden heiligdommen, verdedigingswerken, dorpen en boerderijen op plekken waar relatief sterke leylijnen zich kruisen, leycentra. Zij waren zich bewust van deze plaatsen in het landschap en voelden dat deze plekken in verbinding staan met de oorsprong van alles. Deze verkeersknooppunten van positief geladen energie  zijn krachtig. En daarom creëerden ze er rituele ofwel heilige plekken waar ze in contact trachtten  te treden met de goden en de kosmos.

Als je er gaat zitten ervaar je er een soort gelukzaligheid met een helende werking.
Met deze onvoorwaardelijke liefde, ook wel christusenergie genoemd maak je heel makkelijk contact. Velen hebben hier hun hart uitgestort, verdriet en zorgen achtergelaten en zijn lichter naar huis gekeerd. Ze hebben zich ( voor een deel) van hun lijden verlost. Je ondergaat als vanzelf een healing.  Het herinnert je hele systeem aan je volledige potentie, aan je weten over heel-zijn

Om je verbonden te voelen met allen die je hier zijn voorgegaan  kun je ritueel een kaarsje aansteken.

Natuurlijk zijn we ook boven wezen kijken in de basiliek die, gebouwd in onder andere een neogotische stijl, een geheel andere sfeer uitstraalt.  Er zijn meerdere versies hoe het stukje stof met bloed van Jezus heeft geleid tot de bouw van de Basiliuskerk.

Met gepaste eer wordt je beurtelings toegelaten op een  verhoging  waar een geestelijke  is gezeten achter het relikwie . Een vrijwilliger sommeert je  je mobiele telefoon op te bergen.

Via de luidspreker word je uitgenodigd om je hart te luchten.

Wij hebben slechts toegekeken, nog genietend en stromend op de genezende kracht van liefde van de kapel beneden.

Je hoeft natuurlijk niet naar Brugge om de positieve werking van een krachtplaats zelf te ervaren. Ook in Nijmegen en omgeving vind je krachtige plekken, die de aarde met de kosmos verbinden…
Zo ligt  de St. Stevenskerk om de hoek en de koortsboom in Overasselt bereik je wandelend.

Hoe zien jouw chakra’s er eigenlijk uit?

Hoe zien jouw chakra’s er eigenlijk uit?” Kreeg ik laatst de vraag. Lastige vraag, dacht ik nog. Het is een gevoel, een weten, een energie die ik moeilijk in een hokje kan plaatsen. Maar ik vond het toch een interessante vraag en dus voelde ik even: is er een beeld of kleur die bij me opkomt? Ik zag draaikolkjes in verschillende kleuren. En op ieder draaikolkje voelde ik een soort bootje, zacht dobberend. Ik vertelde haar dat wanneer ik mij in een onrustige situatie bevind of wanneer ik niet genoeg naar mijn gevoel aan het luisteren ben dat het water harder en harder gaat kolken en dat het bootje wiebelt. Alsof er een bepaalde druk van onderuit het water aan de oppervlakte komt om alle energie op te eisen. Ze lachte en keek me indringend aan. “Ik durf het bijna niet te vertellen” zegt ze “mijn chakra’s zijn allemaal smileys. En wanneer er onguur in de lucht hangt zie ik ze boos of verdrietig naar me kijken. Terwijl de chakra’s die in balans zijn naar me zwaaien. Als een hele blij smiley.” Dit gesprek deed me goed. Humor hoeven we niet te vergeten op intensieve cursusavonden. Het maakt ook niet uit hoe de chakra’s eruit zien. Als we ze als individu voelen is de energie hieromheen allesomvattend. Ik ging met een brede glimlach naar huis, die avond.

 

Regendruppels

 

Als ik om mij heen kijk, even weg van mijn laptop, dan zie ik mensen als jij en ik. Genietend van elkaar, van de tijd die zij doorbrengen. Genietend van het moment waarin zij zich nu bevinden. Daar in dat kroegje, terwijl buiten de regendruppels tikken. De regendruppels die aangeven dat ook de wolken even los moeten laten. Van verdriet, van vreugde. Het maakt niet uit waarvoor, want soms mogen tranen gelaten worden. Zelfs in situaties waarvan je ze niet verwacht of niet durft te laten, houd ook geen wolk rekening met ons. En dat hoeft ook niet. Want als de wolken de regendruppels niet laat gaan, dan bloeien de bloemen niet, dan verdort het gras en blijven boeren sproeien en sproeien zonder verandering. Droogte ontstaat. Net als bij de mens, bij jou en mij. Ook wij zouden stoppen met bloeien.

Tijdens de eerste cursus heb ook ik mijn druppels moeten laten gaan. Moeten en mogen. Allereerst omdat ik ze niet kon stoppen en daarnaast omdat het mocht. De ruimte en vrijheid was en is daar. Alles wat gevoeld wordt mag gevoeld en gedeeld worden. Ongemakkelijk op het begin, maar verlichting achteraf. En hoe vaker het verdriet wordt toegelaten, hoe beter het bloeiproces op gang komt. Want van verdriet komt uiteindelijk vreugde. En zo heb ik onder andere ondervonden dat het pellen van de laagjes om onze kern van liefde en licht een proces van overgave is. Overgave aan ieder gevoel dat op ieder moment aanwezig is. De overgave aan datgene waarmee we kunnen pellen om stapjes dichterbij te komen. Dit kan overgave van angst zijn, van verdriet, van boosheid, van frustratie, van blijdschap. Overgave van het gevoel. En dat maakt deze cursus zo bijzonder. De ruimte die er is om het proces aan te gaan en de kern in onszelf op te zoeken.

En hoewel er nog dikke laagjes om de kern gebonden liggen, heb ik afgelopen zomer liefdesstralen hierdoorheen gevoeld. Ik heb geluk en intense liefde gevoeld. Liefde naar mezelf en naar de wereld om mij heen. De kern van het hier en nu, in al haar mooiheid. Licht geven, zweven en ruimte innemen waar dat mag en kan. Ik heb mogen voelen en ervaren wat het met je doet om de laagjes van je af te schudden. Wat het resultaat is van ontwikkelen. Ik omarm het proces wat is en wat nog komt en alles wat tot nu toe doorvoeld is beschouw ik als dankbaarheid. Het zijn de laagjes die de druppels aantikken om uiteindelijk de zon weer te kunnen laten schijnen.